Eergisteren zijn we na een busrit van 4 uur in Potosi aangekomen. Volgens ons boek was het vanaf het busstation ongeveer 20 minuten bergafwaarts lopen. Niets was minder waar, vrijwel het hele stuk was bergopwaarts en dat op ruim 4000 meter hoogte! Ondanks de hoogte ging het lopen redeljk goed, een bewijs dat we inmiddels al aardig gewend zijn aan de hoogtes hier.

We hebben een erg leuk en voordelig hotel gevonden (Compañia de Jesus) welke vlakbij het centrale plein ligt. Het centrum van Potosi ziet er erg mooi en kleurrijk uit. Dit hadden we niet verwacht aangezien de stad met name bekend is vanwege de mijnen. Na een tour te hebben geregeld zijn we gaan eten bij restaurant cafe Mirador de Belén. Het eten was hier heerlijk en de mensen erg vriendelijk. We kregen zelfs als dessert pannenkoeken met fruit welke niet op de kaart stonden.

Gisterochtend werden we onaangenaam verrast door de politieagenten die het nodig vonden om, om kwart voor 6 in de ochtend hotels te bezoeken en de paspoorten van de gasten te controleren op de juiste stempels.

Rond half negen zijn we naar het kantoor gelopen waar we de mijntour hebben geboekt. Tegenover het kantoor stond en hele lange rij mensen te wachten. Het bleek dat deze mensen allemaal klant zijn bij de grootste mobiele telefoonmaatschappij en dat ze een klein kerstgeschenk mochten ophalen bestaande uit een droog kerstbrood en een fles champagne. Hiervoor moesten ze wel uren in de rij staan en dit was ook al 5 dagen gaande. De gemoederen liepen dan ook hoog op en om ruzies te voorkomen over wie welke plaats in de rij heeft, was de politie ook hier actief.

Onze trip naar de mijnen begon met het uitzoeken van de juiste kleren, laarzen en helm. Daarna gingen we naar de mijnwerkersmarkt waar allerlei benodigdheden voor het werk in de mijnen worden verkocht. Als dank voor ons bezoek aan de mijn hebben we hier wat presentjes voor de mijnwekers gekocht. Hierbij kun je denken aan frisdrank, pure alcohol, cocabladeren en dynamiet. Dit laatste kost maar 1,70 euro en wordt gewoon op straat verkocht. Na de presentjes te hebben gekocht zijn we eerst naar de raffinaderij gegaan. Hier wordt het ruwe materiaal voor de eerste keer gezuiverd. Dit gezuiverde product wordt vervolgens over de hele wereld geexporteerd voor verdere verwerking.

Daarna zijn we naar de mijnen zelf gegaan waar met name zink maar ook zilver en tin gevonden wordt. Vanwege deze waardevolle materialen wordt de berg waarin de mijnen zich bevinden Cerro Rico genoemd. Door de gestegen grondstofprijzen hebben de mijnwerkers ten opzichte van het gemiddelde inkomen in Bolivia een goed inkomen. Zo goed zelfs dat ze er in Hummers rondrijden! Hier staat wel tegenover dat het werk in de mijnen nog steeds erg slecht is voor je gezondheid, de mijnwerkers worden gemiddeld maar 50 jaar oud.

De mijn betaat uit meerdere niveaus. Op het eerste niveau hebben ze ook een klein museum ingericht waar ook een beeld van El Tio staat. Dit is voor de mijnwerkers een God die verwend wordt met cocabladeren, alcohol en sigaretten en die als tegenprestatie bescherming biedt aan de mijnwerkers.

Bij het boeken van de tour had ik al mijn twijfels over het bezoek aan de mijn. Het leek mij niet zo heel interessant om enkele uren onder de grond te zitten. Aangezien Cees wel erg veel zin had om naar de mijnen te gaan en omdat het de belangrijkste toeristische attractie is van Potosi, hebben we de tour wel geboekt. Na het eerste niveau te hebben gezien vond ik het al mooi geweest en niet de moeite waard om kruipend naar het volgende niveau te gaan. Ook Cees vond dat hij al een goede indruk had van het werk in de mijnen. We zijn daarom door een van de gidsen teruggebracht naar de uitgang van de mijn. Helaas was het inmiddels gaan regenen terwijl het s morgens stralend weer was.

Toen ook de anderen terugkwamen uit de mijnen hebben we nog 2 explosieven laten ontploffen. De eerste werd in het water gegooid en veroorzaakte een grote waterfontein. De tweede werd gewoon op de grond gegooid en veroorzaakte hierdoor een heel harde knal. Tenminste dat vonden wij. De honden die er ook lagen waren er niet van onder de indruk, zij bleven rustig liggen. Waarschijnlijk zijn zij niet anders gewend.

Gisteravond zijn we naar het busstation gegaan. Omdat het nog steeds regende hebben we de taxi genomen. Bij het bussation aangekomen bleek dat de maatschappij waar wij kaartjes bij geboekt hadden, alle bagage op het dak vervoerde. Aangezien het regende zagen wij dit niet zitten en zijn we bij een andere maatschappij gaan informeren of zij nog kaartjes hadden. Ze bleken nog net 2 plaatsen voor ons te hebben welke we direct hebben genomen.

De bus vertrok keurig op tijd maar na een half uur rijden ging het al mis. Met nog zicht op de lichtjes van de stad stonden we stil en bleek de bus niet meer te repareren. In plaats daarvan moest er een nieuwe bus komen maar ondanks dat we de stad nog maar net uit waren bleek dit niet zo eenvoudig te zijn en moeten we wachten, en wachten, en wachten.......na 5 uur te hebben gewacht kwam er eindelijk een nieuwe bus aan. De busrit die eigenlijk 6 uur had moeten duren heeft ons in totaal bijna 13 uur gekost en dat terwijl het sinds het vertrek van de bus de hele nacht droog is geweest. Rond 8 uur vanmorgen zijn we eindelijk aangekomen in Uyuni.