Eergisteren zijn we in de ochtend naar hotel Ushuaia gelopen om daar onze grote bagage af te geven. Het was een flinke wandeling en we waren blij dat we van onze bagage af waren. Daarna zijn we richting haven gelopen om te kijken of onze boot al klaar lag. Dit bleek gelukkig het geval te zijn. Vanaf dat moment hebben we de dag wachtend doorgebracht en hebben we onze laatste inkopen gedaan voor onderweg. Om half vier moesten we klaarstaan op de parkeerplaats vlakbij de haven. Hier stond een bus klaar die ons naar de boot bracht. Op de boot werden we welkom geheten door de crew en stonden er hapjes en drankjes voor ons klaar. Iedereen kreeg zijn hut toegewezen waar onze bagage al klaar stond. Rond half 7 verlieten we Ushuaia. Ongeveer een half uur na vertrek ging de sirene af. Dit betekende dat we allemaal onze reddingsvesten aan moesten doen en dat we naar de verzamelplaats bij de reddingsboten moesten gaan. Dit is een standaard training zodat iedereen weet wat hij moet doen als er echt iets gebeurt. Na het avondeten hebben we onze eerste pillen tegen zeeziekte geslikt. Het was de eerste nacht op de boot erg wennen voor ons. Door het hevig schudden van de boot hebben we nauwelijks kunnen slapen maar we bleken niet de enigen te zijn.

Gisterochtend werden we vroeg wakker gemaakt middels een omroep via de intercom. Bij de introductie was ons gevraagd niet al te lang te douchen, dit vanwege de beperkte hoeveelheid water die meegenomen kan worden aan boord. Lang douchen bleek geen optie te zijn, door de grote golfslag was het niet eenvoudig er lang onder te staan. Ook het ontbijt was spectaculair. Het lukte niet iedereen om op zijn stoel te blijven zitten en ook het ontbijt zelf vloog door de ruimte. Op Antarctica ben je niet zomaar. Het kost ongeveer 2,5 dag varen over de Drake Passage voor je weer land in zicht krijgt. Om een leuke invulling aan de tijd te geven en om alvast wat kennis op te doen over Antarctica worden er zowel op de heenreis als op de terugreis lectures gegeven. Deze dag stonden er lectures op het programma over vogels, walvissen en over ijs(bergen).

Vandaag is Cees, na opnieuw een spectaculair ontbijt te hebben gehad, zijn bed weer ingedoken. De Drake Passage bleek toch iets te heftig te zijn voor hem maar ook voor veel andere mensen (zelfs de dokter is ziek). Volgens het expeditieteam was deze oversteek de meest heftige die ze dit seizoen hadden gehad. Omdat er al aardig wat servies was gesneuveld, worden lunch en diner in plastic bakjes geserveerd desgewenst op de kamer (wat in 50% van de gevallen gebeurde). Na nog een ochtendlecture te hebben gevolgd en te hebben gelunchd ben ik zelf ook gaan rusten. Eindelijk viel ik na twee slapeloze nachten nu wel in slaap.

Tegen zonsondergang komen we de eerste ijsbergen tegen. Cees ligt dan nog in zijn bed maar hier komt komt snel een einde aan want dit mag je natuurlijk niet missen!