Vanmorgen zijn we heel vroeg opgestaan voor onze excursie. Doordat er aan de weg gewerkt wordt, is deze alleen geopend van 7 uur ´s avonds tot 5 uur ´s morgens.

Om 5 uur zijn we met een taxi, een gids en een Peruaanse toestiste vertrokken. Onderweg hebben we in een dorpje ontbeten. Daarna zijn we naar Pueblo de los Muertos gegaan. Het was ongeveer 40 minuten bergafwaarts lopen. Hoe dichter we bij onze eindbestemming kwamen, hoe mooier ons uitzicht werd. We zagen 3 watervallen en een kronkelende rivier tussen het berglandschap in. Een van deze watervallen is de op 2 na grootste ter wereld.

Pueblo de los Muertos is een heel oud dorpje tegen de rots wand aangebouwd. In eerste instantie hebben hier mensen gewoond. In een latere periode werd de plek gebruikt als begraafplaats. Er is niet heel veel meer over van het dorpje, helaas hebben mensen het nogal beschadigd. Iets verderop tegen de rotswand zijn sarcofagen gemaakt welke eruit zien als grote bijenkorven, deze zijn doordat ze moeilijker te bereiken zijn beter bewaard gebleven.

Daarna zijn we naar Karajia  gereden. Ook hier moesten we een stukje lopen voor we bij de bezienswaardigheid waren. Dit keer was het ongeveer 20 minuten. Karajia was voor ons wel het hoogtepunt van de dag. Ook hier hebben ze sarcofagen gemaakt welke in de rotswand zijn gezet. In dit geval zijn het menselijke figuren van ongeveer 2,5 meter groot. Erg indrukwekkend om te zien.

Onderweg kwamen we vandaag erg veel koeien tegen. In Peru eten ze cavia´s, in het spaans is dit cuyes wat qua uitspraak erg op koeien lijkt. Dit vertelden we aan de taxichauffeur, gids en de toeriste. Ze vonden dit erg grappig en hadden het er de hele dag nog over. Ik denk dat ze dit niet snel meer zullen vergeten.

Na ons bezoek aan Karajia was het lunchtijd. We kregen een soort mais, met gebakken banaan en gedroogd vlees. Dit was niet echt onze smaak en Cees wordt er nu nog steeds misselijk van als hij aan dit vlees denkt. Ik mag er dus niet meer over praten.

Eigenlijk was hiermee ons programma afgelopen maar omdat we dan tot ongeveer 7 uur ins het dorp moesten blijven wachten tot de weg weer open ging, zijn we na de lunch naar  druipsteemgrotten gegaan. We kregen laarzen mee, behalve Cees want maat 47 kennen ze hier niet. Ze vinden iemand van 2 meter lang en schoenmaat 47 erg grappig hier, veel mensen moeten erg om Cees lachen.

En laarzen had je wel echt nodig in deze grot want het was er behoorlijk nat. Cees moest dus aardig wat kunsten uithalen om droog over te komen. Gelukkig is dit wel gelukt.

De grot was in totaal 600 meter lang en had 6 verschillende zalen waar druipsteenformaties te zien waren. Vijf hebben we er gezien, de zesde was te lastig om naartoe te lopen. Op de terugweg viel het licht van de gids uit. Gelukkig hadden we mijn hoofdlampje bij ons zodat hij met behulp van dit licht de grote lamp kon repareren. Anders hed ik niet geweten hoe we terug moesten komen want zonder licht was het echt aardedonker in de grot.

Na het bezoek aan de grotten konden we weer terug naar Chachapoyas. Onderweg werd Cees erg rillerig. Hij is daarom meteen naar bed gegaan toen we weer terug waren bij het hotel.